Ova priča Milenka Genčića je posebno zanimljiva jer se odnosi na život na srbobranskim salašima neposredno pred kraj prvog svetskog rata. Nosi naziv Lozinka-podignut đeram.

Bližio se kraj prvog svetskog rata. Srbi iz Srbobrana vojni begunci iz austrijske i mađarske vojske skrivali se po brojnim salašima.Žandari su redom obilazili salaše, u potrazi za vojnim beguncima –logošima.

Kada se žandare primete negde u daljini kako kontrolišu salaše, da bi utvrdili da li tu ima logoša, vojni begunci nalazili su spas u kukuruzima.

O načinu obaveštavanja logoša da se žandari nalaze na salašu , dogovarali su se domaćini sa gostima. Đeram, reče jedan begunac , sav radostan.

Svaki bunar ima đeram za vađenje vode. Đeram će ostati visoko podignut sve dok se žandari nalaze na salašu. Kada odu domaćica će otići na bunar spustiti đeram kao da bi izvadila vodu , objašnjavao je jedan begunac- logoš.

Dogovor su poštovali i domaćini i logoši , opasnost je trajala nekoliko sati, dok domaćin ne isprati nezvane goste, a logoši su se potom ponovo vraćali na salaš.

Međutim , na jednom salašu gde su boravili  vojni begunci, dva dana đeram se nije spuštao , šta se to zbiva na salašu, pitali su se logoši. Lagano se približe salašu, ali ne vide nikog osim domaćina.

-           Šta je, što ne spuštaš đeram upita jedan od logoša

-           E dosadili ste mi - pojeli ste mi 4 šunke i svu slaninu. Idite malo i na drugi salaš,  reče domaćin.